Ένα παραμύθι, διαφορετικό απο τα άλλα

Και κάπου εκεί

Ανάμεσα σε ένα άσχετο bad timing και ένα κλείσιμο τηλεφώνου συνειδητοποιείς τι έχεις και τι δεν έχεις.

Μετράς τα κουκιά σου και σου βγαίνουν λίγα.

Και δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Γιατί στην ουσία δεν έχεις και τίποτα να χάσεις

Εκτός απ το λίγο. Που δεν είναι αρκετό.

Τη μοίρα μας διαφεντεύει μια αγάπη. Που δεν ήρθε ποτέ.

Γιατί όταν γεννήθηκες το βράδυ εκείνο ήρθαν οι μοίρες. Μπήκαν μέσα αθόρυβα και συ μωρό ακόμη χαμογέλασες μες τον ύπνο σου

Πρώτα μίλησε η Κλωθώ… που ήταν  και η πιο μεγάλη. Σε είδε κοντοστάθηκε και χαμογέλασε. «Ότι πιάνεις χρυσό θα γίνεται..»

Ύστερα, ύστερα μίλησε η πιο μικρή. Η Άτροπος. «ετούτο το μωρό θα ζήσει χίλιους χρόνους»… είπε μόνο. Βλέπεις.. δεν την αρέσουν οι πολλές κουβέντες..

Και τέλος. Τέλος μίλησε η μεσαία. Η Λάχεση, αυτή που αποφασίζει τι θα λάχει στον καθένα μας. «Τα παιδικά σου χρόνια θα κυλήσουν όμορφα. Το γέλιο σου θα ανθίζει όπως το τριαντάφυλλο.. Αλλά…

Ποτέ δεν είναι καλό όταν η Λάχεση πει  «αλλά»

 «Αλλά.. αγάπη όπως την έχεις μες το μυαλό σου δεν θα βρεις ποτέ…»

Και αέρας γίνηκαν οι μοίρες και χάθηκαν μες τη νυχτιά..

Ένα χνούδι ξέμεινε μόνο, από το νήμα της Κλωθώς πάνω στο τρυφερό μαγουλάκι σου..

Και η Κλωθώ επέστρεψε. Και το είδε… σε χάιδεψε και σου ψιθύρισε… «ανάγκη εσύ δεν έχεις κανένα…»

Και από τούτη η μοίρα σε διαφεντεύει.

Η μοίρα του να μην έχεις ανάγκη κανένα.

Μόνο κάποια βράδια, που κουρασμένη αποκάμνεις στο κρεβάτι, νιώθεις ότι η Κλωθώ είπε ψέματα. Γιατί όλοι έχουν ανάγκη κάποιον, κάποτε.

Κάποιον που να τους κάνει μια τόσο δυνατή αγκαλιά που όλα τα σπασμένα κομμάτια σου να ενωθούν ένα-ένα.

Αλλά..

Μια κάποια μοίρα σε καταράστηκε. Και αγκαλιάζεις εσένα και σε παίρνει γλυκά ο Μορφέας στην αγκαλιά του. Γιατί στην τελική «ανάγκη εσύ δεν έχεις κανένα…»

Και το πρωί ξυπνάς και χαμογελάς. Γιατί στην τελική δεν γεννήθηκαν όλοι για να γίνουν ζευγάρι. Κάποιοι γεννήθηκαν για να είναι μόνοι.

Και κάθε πρωί ξεκινάς να υφαίνεις το νήμα της μοναξιάς σου

Αλλά κάθε βράδυ

Όταν το νήμα αρχίζει να χορεύει στην άκρη της φαντασίας σου

Προσεύχεσαι ψιθυριστά το τέλος του νήματος

Να φέρει

Εκείνον.

Που ξέρεις ότι δεν θα ρθει ποτέ.

Γιατί οι μοίρες το γραψαν

Και συ δεν άκουσες

Αλλα… «ανάγκη εσύ δεν έχεις κανένα….»

Spread the love

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *