Ο σεβασμός που οφείλουν, οι συντελεστές μιας παράστασης, προς τους θεατές.

Το τελευταίο διάστημα, ακούω και διαβάζω απόψεις ηθοποιών, σκηνοθετών, γενικά  συντελεστών μιας θεατρικής παράστασης, να συζητούν ή και να αναδημοσιεύουν κείμενα που αφορούν στο σεβασμό που οφείλει ένας θεατής προς το θέατρο. Σκίζουν τα ιμάτια τους, για το ότι το Κυπριακό κοινό, δεν είναι έτοιμο να καταλάβει μια “καλή” κατά τη γνώμη τους παράσταση και ότι μάλιστα οι Κύπριοι δεν πάνε θέατρο. Συμφωνώ εν μέρει μαζί τους. Δυστυχώς όμως, μια σημαντική μερίδα, θεατρικών συντελεστών ξεχνάει το πιο βασικό:  το σεβασμό που οφείλουν οι ίδιοι, ως προς το κοινό που τους παρακολουθεί. Το θέατρο, είναι ένας ιδιαίτερος χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας, με αυξημένες απαιτήσεις και υψηλές αισθητικές προδιαγραφές.  Είναι ένας χώρος που δεν χωράει αρπαχτές, μικρότητες, ψωνίστικες συμπεριφορές και που στην τελική, είναι ένας χώρος που δεν χωρά ανθρώπους χωρίς παιδεία.

Στο σύγχρονο Κυπριακό θέατρο, μετά λύπης μου βλέπω, ότι η έλλειψη παιδείας έχει γίνει μόδα! Σκηνοθέτες που – καλώς ή κακώς-  καθορίζουν τους κανόνες τους παιχνιδιού, ηθοποιοί που έχουν ως πρώτη ανάγκη να γίνουν influencer, άνθρωποι αμόρφωτοι, wane be διάσημοι…  όλοι αυτοί μαζεμένοι σε ένα οχετό που έχουν ονομάσει θεατρική ομάδα και που δεν σέβονται το κοινό τους, τον εαυτό τους, ακόμη και το ίδιο το θέατρο.

Πως μπορείς να απαιτήσεις από τον θεατή να σεβαστεί το έργο που θα παρακολουθήσει όταν εσύ ο ίδιος ο συντελεστής, υποβαθμίζεις την ποιητική διάσταση της τέχνης σου; Όταν εσύ ο ίδιος μετατρέπεις την τόσο μαγική σου τέχνη, σε απλό εμπόρευμα που διακινείται από ψώνια και επιτήδειους; Θαυμάζω και σέβομαι το όποιο αποτέλεσμα της εργασίας κάποιου, όπως σέβομαι και τον κόπο και το χρόνο που ξόδεψε για το όποιο αποτέλεσμα. Θα χειροκροτήσω μια κακή παράσταση που όμως μου έχει αφήσει την αίσθηση του “προσπαθήσαμε για το καλύτερο”Θα φτύσω όμως την ανάγκη του οποιουδήποτε συντελεστή να διεκδικήσει σεβασμό, τον οποίο δεν μπορεί να μου τον εμπνεύσει. Και που χρησιμοποιεί θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να πετύχει ένα εισιτήριο παραπάνω.

Στις μέρες μας, έχουμε φτάσει σε μια εποχή γενικευμένης έλλειψης σεβασμού. Παρακολουθώ θεατρικούς συντελεστές να μη γνωρίζουν τα βασικά: να μη γνωρίζουν συγγραφείς, μουσικούς, να έχουν παντελή έλλειψη ήθους.. γνωρίζουν όμως πολύ καλά τη χρήση των social media και την προώθηση εαυτών.

Είναι απόλυτα σεβαστό αυτό. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει. Πες μου όμως αγαπημένε μου συντελεστή: Πως όταν σε βλέπω ημίγυμνη/ο  συνεχώς στο Instagram, όταν ανεβάζεις ανορθόγραφα δακρύβρεχτα ποστ, πως όταν η μοναδική σου σχέση με το θέατρο είναι οι selfies από τη σκηνή, θέλεις να σε πάρω στα σοβαρά; Αλήθεια! Σέβομαι την οποιαδήποτε προσπάθεια ανεβάσματος θεατρικής παράστασης. Γνωρίζω, λόγω επαγγέλματος, πόσο ανύπαρκτα είναι τα χρήματα και πόσο ονειρικό είναι να πάρει κάποιος μισθό από το θέατρο. Όμως αυτό δεν δίνει το δικαίωμα σε κανένα συντελεστή, να υποβιβάζει τον κάθε θεατή. Είχα παρακολουθήσει πρόσφατα μια θεατρική παράσταση. Πλήρωσα μάλιστα ένα σεβαστό ποσό για το  εισιτήριο και τα έδωσα με όλη μου την καρδιά, μόνο και μόνο γιατί θεωρούσα αξιόλογη την προσπάθεια. Όταν όμως τελείωσε η άθλια αυτή παράσταση ένιωσα ότι ήθελα τα λεφτά μου πίσω.  Γιατί δεν γίνεται αγαπημένε μου συντελεστή, να θέλεις να κάνεις αρπαχτή εις βάρος μου. Δεν επιτρέπεται να έρχομαι να σε παρακολουθήσω και να μην έχεις τη στοιχειώδη ηχητική κάλυψη στο χώρο σου. Δεν επιτρέπεται να σου δίνω τα χρήματα μου και για μία ώρα να προσπαθώ να καταλάβω τι λες γιατί η άρθρωση σου είναι χάλια. Δεν επιτρέπεται να με προσεγγίζεις με αγένεια και θράσος. Το Θέατρο είναι ένα παιχνίδι πειραματισμού. Είναι μια πρόκληση. Δεν σου επιτρέπω εσένα, θεατρικέ συντελεστή, να υποκύπτεις στην προχειρότητα και τον ερασιτεχνισμό με πρόφαση την έλλειψη χρημάτων. Αν δεν έχεις χρήματα μην το κάνεις! Ή τουλάχιστον κάνε ότι καλύτερο μπορείς. Με σεβασμό όμως προς τον θεατή. Δεν γίνεται να έρχομαι να σε παρακολουθήσω και ο χώρος σου να βρωμάει. Ή ακόμη, εσύ ο ίδιος να βρωμάς! Όχι αγάπη μου. Η κουλτούρα δεν μένει άπλυτη! Δεν βάζω όλους τους συντελεστές στο ίδιο τσουβάλι. Δίπλα στους «αμόρφωτους» του είδους έχουν προστεθεί, τα τελευταία χρόνια, ομάδες νέων ανθρώπων που αναπτύσσουν παραδειγματική δράση ευαισθητοποίησης και καλλιτεχνικής προσφοράς στο χώρο, μη υποχωρώντας μπροστά στην δημαγωγική ευκολία της  εύπεπτης διασκέδασης. Δεν είναι επίσης λίγοι αυτοί οι καλλιτέχνες του χώρου που συνειδητοποιούν την ανάγκη της σωστής δουλειάς που αποπνέει σεβασμό προς τους θεατές. Λίγοι αλλά επιμένουν κόντρα στην ιδέα του εύκολου κέρδους και είμαι σίγουρη ότι ο αριθμός τους θα αυξηθεί.

Σε όλους αυτούς λοιπόν, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ, που επιμένετε, κόντρα στην ασέβεια της εποχής, να το παλεύεται μόνοι σας. Με σεβασμό στον εαυτό σας, πάνω από όλα, και στην Τέχνη σας.

Σας ευχαριστώ.

Spread the love

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *