In Paris we love! Ή Η νύφη το ‘σκασε! PART 1

Η ιστορία ξεκίνησε κάπως έτσι: Αθήνα καλοκαίρι, πριν κάποια χρόνια. Νέος γνωρίζει νέα. Ενδιαφέρουσα ομολογουμένως γνωριμία. Έξοδοι σε εναλλακτικά μπαράκια, βραδινές κρασοκατανύξεις, συνεστιάσεις σε σπίτι γνωστών για επιτραπέζια και κάπως έτσι ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά που θα έφερνε την καινούργια χρονιά και μαζί της μια φυγή από την πόλη του φωτός, το μαγευτικό Παρίσι. Και εξηγώ:

Ως κοπέλα μου αρέσουν τα ταξίδια. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ταξιδέψω στο Παρίσι και δει Χριστουγεννιάτικα. Δεν με γοήτευε ιδιαίτερα η πόλη του Φωτός – όλο αυτό το ρομάντζο με πύργους του Άιφελ και βόλτες στο σιαμς ελιζέ κάτι μου κάνει.

Ενέδωσα όμως όταν ο νέος, φέρελπις και γοητευτική καλοκαιρινή μου γνωριμία, μου παρουσίασε ένα βράδυ που βρεχε, που βρεχε μονότονα κάπου στο κέντρο της Αθήνας,  ένα φάκελο. Τι είναι αυτό, ερώτησα ωσάν περίεργη νέα. «Άνοιξε το» , μου είπε. Το ανοίγω και βλέπω 2 εισιτήρια για Παρίσι για την επομένη μέρα, διαμονή σε ένα υπέροχο ξενοδοχείο με θέα τον πύργο του Άιφελ και εισιτήρια για το Moulin rouge. Η σκέψη ποιον να πάρω μαζί μου στο ταξίδι διακόπηκε απότομα όταν ο φέρελπις νέος μου έκλεισε το στόμα με ένα φιλί. «Θα τα πούμε στο Παρίσι μωρό μου»! μου είπε και το πρόσωπο του έλαμπε από ευτυχία. Σε αντίθεση με το δικό μου, που πάγωσε από την σαστιμάρα. «Μαζί θα πάμε’; Τόλμησα και ρώτησα. «Είναι το χριστουγεννιάτικο σου δώρο» μου είπε. Το αστείο ότι θα τον αποκαλούσα άγιο Βασίλη το βρήκε λίγο κρύο αλλά όταν φέρνεις προ αποτελέσματος ένα άνθρωπο μην περιμένεις τα αστεία του να είναι και τα πιο έξυπνα.

Την επόμενη μέρα βρεθήκαμε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Εγώ αγουροξυπνημένη και εκνευρισμένη που πάω Παρίσι αντί για Πήλιο να κάνω σκι – τρομάρα μου – και ο φέρελπις νέος μες την καλή χαρά λες και είχε βουτήξει από το πρωί σε ένα ουρανοξύστη γεμάτο energy drinks. Αισίως μπήκαμε στο αεροπλάνο και σε λίγες ώρες προσγειωθήκαμε στο Shar-de-Gaulle – το Παρισινό αεροδρόμιο.

Ένα ταξί μας περίμενε έξω – ειδικά ναυλωμένο από το φέρελπι νέο – και γω σκεφτόμουνα ότι θα ξοδεύαμε μια περιουσία στους γάλλους οδηγούς ταξί αντί να τα δώσουμε στους Έλληνες οδηγούς ταξί – ελέω κρίσης. Ενώ το ταξί μας οδηγούσε στο ξενοδοχείο απόλαυσα την ομολογουμένως υπέροχη διαδρομή και αποφάσισα ότι, ότι δεν μπορείς να αποφύγεις απόλαυσε το και δεν μου φταίει σε τίποτα ο φέρελπις νέος αν δέχτηκα την πρόταση του να πάω στο Παρίσι μαζί του ενώ κατά βάθος θα ήθελα να βρισκόμουν αλλού.

Έτσι αποφάσισα να κάνω μια εξάσκηση των γαλλικών μου και έπιασα την κουβέντα με τον οδηγό ταξί. Στα γαλλικά. Εγώ και το γαλλικό ένα! Το ότι οι γνώσεις μου περιορίζονταν στο J’habite à Nicosie και στο J’ai 13 ans που μαθαίναμε στην πρώτη γυμνασίου εμένα δεν με πτόησε καθόλου. Πτόησε όμως τον οδηγό ταξί που προφανώς ως άλλος τόπακας – τόπακες υπάρχουν παντού – μας παράτησε στη μέση του δρόμου γιατί κάτι έλεγε «tu es madame folle» και κάτι του στυλ μας ζάλισες και έφυγε.

Έτσι ο φέρελπις νέος φορτώθηκε τις βαλίτσες μας και φτάσαμε με τα πόδια στο ξενοδοχείο. Το εξυπηρετικό προσωπικό υποδοχής του ξενοδοχείου μας υποδέχτηκε εν θέρμως και μας οδήγησε στο δωμάτιο μας. Αφού απολαύσαμε ένα ζεστό μπανάκι αποφασίσαμε να επισκεφτούμε την Παναγία των Παρισίων – βοήθεια μας.

Βγαίνουμε έξω από το ξενοδοχείο και ομολογουμένως παγώσαμε κυριολεκτικά! Για αυτό αν έχεις σκοπό να επισκεφτείς το Παρίσι το χειμώνα, πάρε μαζί σου όλα τα αξεσουάρ. Ξέρεις, ομπρέλες, γάντι, σκουφιά, κασκόλ, ένα χοντρό παλτό, ένα δεύτερο χοντρό παλτό και πάει λέγοντας. Ντυθήκαμε λοιπόν σαν τα κρεμμύδια και βγήκαμε έξω. Αισίως φτάσαμε στο Χριστιανικό Ναό, γοτθικού τύπου και στηθήκαμε στην ουρά μαζί με ακόμη ένα εκατομμύριο τουρίστες για να δώσουμε τα 8 μας ευρωπουλάκια που θα μας επέτρεπαν να θαυμάσουμε την Παναγία των Παρισίων! Ομολογουμένως η ξενάγηση ήταν υπέροχη αλλά η ομορφιά του δεν συγκρίνεται με την ομορφιά της εικόνας των πλανόδιων πωλητών που βρίσκονται έξω από το Ναό αλλά και των μικρών καταστημάτων σουβενίρ που σε καλούν να ξοδέψεις μια περιουσία για να αγοράσει ένα μαγνητάκι ψυγείου με θέμα I love Paris. *Το J’aime paris ήταν πιο ακριβό!

Αισίως αποφάσισα, την ώρα που απολαμβάναμε ένα ζεστό ποτό σε ένα γαλλικό μπιστρό ότι το Παρίσι είναι υπέροχο τα Χριστούγεννα, όλα αυτά τα λαμπιόνια,  όλο αυτό το σκηνικό με τους γάλλους να περπατάνε κάτω από τις πολύχρωμες ομπρέλες τους. Ο φέρελπις νέος έκανε τα πάντα για να με κάνει ευτυχισμένη και το κλίμα ήταν πάρα πολύ καλό.

Η κούραση του ταξιδιού σε συνάρτηση με το κρύο άρχισε να με κάνει γκρινιάρα και για να αποφύγω μούτρα σε ξένο τόπο καταλήξαμε σε ένα υπέροχο εστιατόριο όπου δοκίμασα… σαλιγκάρια γεμισμένα με ένα μείγμα από βούτυρο, σκόρδο και μαϊντανό. Θυμάστε τη σκηνή στην ταινία pretty woman όπου η Τζούλια Ρόμπερτς προσπαθούσε ανεπιτυχώς να καρφώσει με το πιρούνι της ένα σαλιγκάρι; Ένα τέτοιο πράγμα έπαθα. Γιατί το σαλιγκάρι το Γαλλικό δεν είναι όπως το δικό μας το Κυπριακό – μικρό και ευέλικτο! Το σαλιγκάρι το Γαλλικό είναι τεράστιο, κρυμμένο κάτω από την πράσινη σάλτσα και σε προκαλεί να… μην το πιάσεις στο στόμα σου!

Έτσι κατέληξα να τρώω κόκορα κρασάτο – Coq au Vin, που είναι μια από τις πιο δημοφιλείς σπεσιαλιτέ της Γαλλίας. Το κρέας μαγειρεύεται μέσα σε κόκκινο κρασί, μαζί με βούτυρο, μπέικον και ζωμό κρέατος. Και είναι τόσο νόστιμο, ειδικά όταν πεινάς! Αφού τσακίσαμε την κρεμ μπρουλέ καταλήξαμε στο ξενοδοχείο όπου ήθελα απλά να ξεραθώ στον ύπνο. Αλλά είχα το φέρελπι νέο όλο το βράδυ να με κοιτάζει σαν κουταβάκι και να μου λέει: τι υπέροχα! Αύριο είναι μια καινούργια μέρα. Εγώ ήθελα να του πω απλά σκάσε και κοιμήσου αλλά ας όψεται η γαλλική ατμόσφαιρα που σε αναγκάζει να το παίξεις ρομαντικιά! Και έτσι ανέβαλα τον ύπνο για καμιά ώρα.

Το πρωί ξυπνήσαμε. Εγώ μες τα νεύρα γιατί η υγρασία του Παρισιού δεν επέτρεπε στο μαλλί να στρώσει και ο φέρελπις νέος μες την καλή χαρά γιατί επιτέλους «ξημέρωσε μια υπέροχη μέρα». Αφού φόρεσα το σκουφί που αγόρασα τη χτεσινή μέρα από ένα πλανόδιο στην Παναγία των Παρισίων, αρματώθηκα με ομπρέλες, γάντια και τα συναφή αξεσουάρ και φτάσαμε στον Πύργο του Άιφελ! Ξανά μανά ουρά, ξανά μανά όλο το τουριστομάνι να τρώει τη βροχή. Ο φέρελπις νέος δεν εισάκουε στις εκκλήσεις μου να πάμε για μια ζεστή σοκολάτα και κρουασάν στο μπιστρό δίπλα και έτσι βρέθηκα να ατενίζω το Παρίσι από το πιο ψηλό σημείο του Πύργου. Γιατί δεν έχεις δει τίποτα αν δεν ανέβηκες μέσα σε βροχή στον Πύργο του Άιφελ.

Και ενώ ατένιζα το μουντό ομολογουμένως Παρίσι ο φέρελπις νέος εξαφανίσθει από το οπτικό μου πεδίο. Και αποφάσισα να βγάλω φωτογραφίες, τόσες πολλές ώστε να κάνω όταν επιστρέψω μια καταπληκτική έκθεση – το ότι είμαι φρικτή φωτογράφος δεν ήταν της παρούσης!

Και ενώ το έπαιζα φωτογράφος, και το τουριστομάνι μαζευόταν στο ίδιο σημείο με εμένα, έστρεψα την κάμερα της φωτογραφικής μου και τσουπ στο πλάνο μου μπαίνει ο φέρελπις νέος γονυπετής κρατώντας με ένα δακτυλίδι κοτρώνα να με κοιτάζει απειλητικά.

Κρύος ιδρώτας άρχισε να με λούζει, με αποτέλεσμα το τρέμουλο μου να θεωρηθεί από το φέρελπι νέο ως συγκίνηση. Το «Θες να γίνεις γυναίκα μου» ήρθε και με αποτελείωσε. Το τουριστομάνι που έβλεπε τη σκηνή άρχισε να τραβάει βίντεο τη ρομαντική για κάποιους πρόταση και γω να σκέφτομαι πως θα γίνουμε ρεζίλι παγκοσμίως και ποιος με σώζει από τη μουρμούρα της θείας Αντιγόνης!

Ο φέρελπις νέος πρόσεξε ότι πάγωσε το αμήχανο χαμόγελο στο χείλη μου και ήρθε κοντά μου και με αγκάλιασε και γω σκεφτόμουνα το πόσα χρόνια τρως μέσα αν πετάξεις τον φέρελπι νέο από τον Πύργο του Άιφελ.

Έμεινα να τον κοιτάζω και δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω. Χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου και το να απαντήσω θετικά σε μια τέτοια πρόταση το θεώρησα τουλάχιστον ανηθικότητα από μέρος μου. Πήρα μια βαθιά ανάσα, τον κοίταξα σταθερά στα μάτια και το είπα. «ΟΧΙ» δεν ξέρω αν ακούστηκε πιο ηρωικό από το ΟΧΙ του ’40 αλλά το σίγουρο είναι ότι λέγοντας το πήρα θάρρος να επιμείνω στην άποψη μου.

Ο φέρελπις νέος, γονάτισε, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και το τουριστομάνι άρχισε να χειροκροτεί ενθουσιασμένο. Προφανώς, το ότι ο φέρελπις νέος γονάτισε το εξέλαβαν ως συγκίνηση της στιγμής. Και να σου τα φλας και να σου τα βίτεα! Και να σου το viral σκεφτόμουνα καθώς του ζήταγα να σηκωθεί όρθιος.

«Τι είπες;» κατάφερε να ψελλίσει.

Μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι τον συμπαθώ σαν άνθρωπο και θέλω το καλό του αλλά δεν θέλω το μαζί για πάντα.  Ο φέρελπις νέος μεταμορφώθηκε αίφνης σε μαινόμενο ταύρο. Άρχισε να φωνάζει – ναι ναι, να φωνάζει πάνω στον Πύργο του Άιφελ – άρχισε να φωνάζει και να ωρύεται ότι δεν είμαι ευχαριστημένη με τίποτα. Ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται και ότι είμαι τόσο ηλίθια που αρνήθηκα τέτοια πρόταση. Μάλιστα! Γιατί τέτοια είμαι!

Και γιατί να τη δεχτώ όμως μάνα μου; αφού σου εξήγησα ευθύς εξαρχής ότι δεν θέλω γάμο και παιδιά. Τι δεν καταλαβαίνεις; «Μα έτσι λένε όλες» είπε «και μετά αλλάζουν γνώμη». Το όλες δεν με αφορά μάνα μου. Αλήθεια! Εγώ, όταν λέω κάτι το εννοώ! « Κρίμα που μπήκες σε όλα αυτά τα έξοδα αλλά πραγματικά. Πας καλά αγόρι μου»;

Το τουριστομάνι απολάμβανε τη σκηνή λες και βρισκόταν σε κινηματογράφο. Κάποιοι έτρωγαν τα ποπ κορν τους κάποιοι έβγαζαν σέλφι με background εμάς. Κάποιοι με κοίταζαν με τέτοιο ύφος που μου έγινε η μούρη κιμάς και εκεί που λέω «δεν γίνεται, δεν το ζω εγώ αυτό το σκηνικό» τσουπ, σφίγγει τη γροθιά του ως νέος Λεωνίδας εναντίον των Περσών, σηκώνει περήφανα το κεφάλι και  λέει «Φεύγω» . «Στο καλό» είπα και απέμεινα μόνη σαν το λεμόνι, να ατενίζω το Παρίσι από ψηλά.

Αλλά δεν πτοήθηκα! Το Παρίσι το απόλαυσα! Έστω και μόνη μου!

…To be continue…

Spread the love

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *