Οι δικοί μου, παλιοί συμμαθητές

Οι δικοί μου παλιοί συμμαθητές είναι εκείνα τα εξωτικά πλάσματα που πήγαινα μαζί τους, στην ίδια τάξη. Είναι όλα όσα αγάπησα, πόνεσα και πάλεψα. Τότε, που όλοι ήμασταν έφηβοι και ήμασταν σίγουροι ότι θα κατακτούσαμε τον κόσμο όλο.

Οι παλιοί μου συμμαθητές είναι οι τρυφερές αναμνήσεις του χτες. Του τόσου αθώου και γελαστού χτες. Σαν το λαμπερό χαμόγελο της Φρόσως. Του τόσου αληθινού και λαμπερού χαμόγελου. Είναι η επιμονή της Κρίστις για να μην τα βάζουμε ποτέ κάτω, είναι το κέφι της Χριστίνας, που μας υπενθυμίζει ότι μια ζωή την έχουμε, είναι η παιδικότητα της Άντρεας που σε ξεσηκώνει για καφέ Κυριακάτικα! Είναι η Έλενα, η Γεωργία, η Ντία, η Έρικα, η Αλεξία, ο Χάρης, ο Φώτης, η Ροδούλα.

Οι δικοί μου συμμαθητές όμως, δεν είναι μόνο πρόσωπα. Είναι δρόμοι, πάρκα, υπόγεια μπαράκια που μυρίζουν τσιγαρίλα και μπύρα. Είναι κοπάνες. Μπόλικες κοπάνες και αποβολές. Ομαδικές αποβολές για όλη την τάξη. Γιατί με τους παλιούς συμμαθητές ήμασταν ένα. Μαζί στα καλά, μαζί στα κακά…

Οι δικοί μου συμμαθητές είναι τα εφηβικά μου ημερολόγια. Εκείνα που έγραφα τους πρώτους μου φόβους, ζωγραφισμένους κάτω από κόκκινες καρδιές και πράσινους φοίνικες. Είναι οι πρώτες μου σκέψεις, οι πλατωνικοί μου έρωτες και οι αγνές φιλίες. Είναι ο πρώτος χορός στο πάρτι του Απόστολου, με τους γονείς του κρυμμένους στην κουζίνα!  Είναι τα δειλά ερωτικά χάδια και ο ήχος των Wham όταν τραγουδούσαν το careless whisper στα πάρτι του Τότη. Είναι η πρώτη μυρωδιά τσιγάρου Marlboro, εκεί, στο πάρκο του English school στην πρώτη κοπάνα με τον Παναγιώτη. Που μας έγινε Αμερικάνος!

Οι δικοί μου συμμαθητές, είναι ο καθρέφτης του παιδικού αγνού μου εαυτού. Είναι ο Ερνέστος, ο Μιχάλης, ο Σοφοκλής, ο Μάριος, ο Χαρίλαος, ο Κίκης, ο Ντίνος, η Οριάνα, η Θεοπίστη, η Αννίτα, η Αθηνά, ο Μιχάλης, ο Αντρέας, ο Ηλίας, η Λίζα.

Είναι όλοι όσοι χάθηκαν και όσοι δεν χάθηκαν. Γιατί έτσι είναι ο χρόνος. Καμιά φορά φτερουγίζει και πετάει. Και στο διάβα του χάνεται η τρυφερότητα της νιότης μας και μένει η καρδιά να αφηγείται περιπέτειες, σε τόνους νοσταλγικούς.

Ανήκω στους τυχερούς της γης. Οι παλιοί μου συμμαθητές είναι ακόμη δίπλα μου. Ξέρω πως αν πέσω, θα βρεθούν εκεί, να με σηκώσουν. Ξέρω πως, μπορεί να μην μιλάμε κάθε μέρα πια στο τηλέφωνο με το παλιό κατράν, αλλά αν χρειαστεί θα είναι εκεί. Γιατί είμαι απλά ένας τυχερός άνθρωπος.

Γιατί μπορεί να χάθηκαν στο διάβα οι δρόμοι μας αλλά φροντίζουμε πάντα να τραβάμε ένα μονοπάτι και να παρεκκλίνουμε της πορείας μας για να συναντηθούμε. Και είναι λες και δεν πέρασε μια μέρα. Είμαστε ακόμη εκείνοι οι ίδιοι έφηβοι που ετοιμαζόμαστε να το σκάσουμε ομαδικά από το μάθημα των Αγγλικών.

Όπως τότε.

Tips: Ωραίο, νοσταλγικό βιβλίο, που διάβασα, κάπου το 2006 και το προτείνω, είναι «Οι παλιοί συμμαθητές» του Λευτέρη Παπαδόπουλου, απο τις εκδόσεις Καστανιώτη – διαβάστε το! Αξίζει!

Spread the love

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *