Κάποιες φορές, οι άνθρωποι, λέμε ανόητα πράγματα

Πρωι, πρωί, μια γνωστή, όταν έμαθε ότι γράφω παιδικά παραμύθια, με πήρε τηλέφωνο και με ύφος χιλίων καρδιναλίων, μου είπε ότι δεν το χωράει ο νους της πως γράφω παιδικά παραμύθια. Όταν την ρώτησα το γιατί, η απάντηση της με αποστόμωσε! “Μα, δεν είσαι μάνα”! μου είπε. Και έγραψα αυτό:

Το να μην γίνω μάνα, καλή μου, είναι δική μου επιλογή και δεν θα δώσω λογαριασμό σε κανένα! Κάποιες γυναίκες, επιλέγουμε τη ζωή μας. Όσο αφορά λοιπόν τη δική μου ζωή, επέλεξα ένα δρόμο από διαφορετικές εμπειρίες που με γεμίζουν εξίσου και με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη. Επέλεξα να απολαμβάνω τον ύπνο μου και να κάνω μεγάλα ταξίδια, να βγαίνω τα βράδια και να οργανώνω ρομαντικές αποδράσεις για δύο, σε εξωτικά μέρη. Πιστεύω βαθύτατα, ότι μπορώ να προσαρμόσω ένα παιδί στον τρόπο ζωής μου αλλά δεν το θέλω! Μου αρέσει η ζωή μου, ακριβώς ως έχει.

Φτιάχνω το πρόγραμμα μου όπως με βολεύει, ταξιδεύω όταν έχω διάθεση και χρήμα, έχω τη δυνατότητα να ξοδέψω σε φαινομενικά αχρείαστα πράγματα χωρίς να νιώθω τύψεις και, κυρίως, δεν έχω το βάρος των υποχρεώσεων που έχει ένας γονιός. Δεν υπάρχει κάτι κρυμμένο πίσω από αυτό. Ξεπέρασε το!

Λατρεύω τα παιδιά, μου αρέσει να περνάω χρόνο μαζί τους, παίζω και γίνομαι και γω παιδί μαζί τους. Αλλά μέχρι εκεί. Το πολύ μαζί το βαριέμαι. Σου αρέσει δεν σου αρέσει, είναι πρόβλημα σου. Το αν το αποδέχεσαι ή όχι, πάλι πρόβλημα σου είναι. Εγώ έκανα τις επιλογές μου και είμαι πολύ εντάξει με αυτές.

Γράφω παιδικά παραμύθια γιατί έτσι μου αρέσει. Μου αρέσουν οι παιδικές ιστορίες, οι φανταστικοί ήρωες και οι μάγισσες των παραμυθιών. Συνεχώς μαθαίνω και μελετάω για θέματα που αφορούν την παιδική ψυχολογία, παρακολουθώ σεμινάρια που αφορούν τη συγγραφή και επίσης λατρεύω τις αφοπλιστικές ερωτήσεις των παιδιών. Τις βρίσκω πιο τίμιες από τις ερωτήσεις των μεγάλων.

Και θα σου πω και κάτι άλλο, καλή μου, που ίσως σε σοκάρει. Είμαι νονά. Και μάλιστα καλή νονά. Και αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά το γέλιο της βαφτιστήρας μου κάθε φορά που τη βλέπω. Και αυτό γίνεται κάθε μέρα.

Επέλεξα να βαφτίσω ένα παιδί γιατί ακριβώς αγαπώ τα παιδιά. Επέλεξα, να μην είμαι νονά των Χριστουγέννων αλλά είμαι full time νονά και δεν κάνω guest εμφανίσεις. Με επέλεξε η ίδια, να γίνω η νονά της πριν ακόμη γεννηθεί. Και την ώρα που ήρθε στον κόσμο, ήμουνα εκεί και το τόσο δα πλασματάκι άρπαξε το δάκτυλο μου και δεν το άφηνε με τίποτα. Με τα κλειστά της ματάκια μου χαμογελούσε και το στρογγυλό της προσωπάκι έφεγγε σαν ήλιος.

Αν υπήρχε ο όρος χαζό – νονά, σίγουρα θα κατείχα την πρωτιά. Γιατί έτσι μου αρέσει, καλή μου.

Της αφιερώνω όλο μου τον χρόνο και στην ανάγκη αλλάζω το πρόγραμμα μου για να περάσουμε τα βράδια μας μαζί. Γιατί έτσι επέλεξα να κάνω.

Της διαβάζω παραμύθια – λατρεύει τον Τριβιζά και τον Ηλιόπουλο είναι η αλήθεια – πάμε θέατρο – μέχρι στιγμής το αγαπημένο της είναι ο Τυχερός στρατιώτης που ανέβασε ο Θοκ – κολυμπάμε, γελάμε, κλαίμε. Ποτίζουμε τη σχέση μας με αυτά τα μαγικά φίλτρα που μόνο η αγάπη της νονάς ξέρει και μόνο η σχέση με το βαφτιστήρι σου μπορεί να αντέξει.

Την βλέπω να μεγαλώνει και αισθάνομαι τόση αγάπη για τους γονείς της, που μεγαλώνουν ένα τόσο υπέροχο παιδί και η υπερηφάνεια μου διαφοροποιείται μα μένει εκεί, να μου θυμίζει πως για το υπέροχο πλάσμα που στέκεται αμήχανα στη σκηνή για να πει το παιδικό της ποιηματάκι στη σχολική γιορτή, ένα μικρό λιθαράκι της μου ανήκει.  

Γιατί μπορεί να είναι δική μου επιλογή καλή μου, το να μη γίνω μάνα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μισώ τα παιδιά και δεν έχω το δικαίωμα να γράφω παραμύθια, όπως απερίσκεπτα μου είπες.

Γιατί, το να γράφεις παιδικά παραμύθια δεν αφορά στο αν έφερες ή όχι, στον κόσμο ένα παιδί. Αφορά στο βλέμμα που επιλέγεις να ρίχνεις στη ζωή σου.

Spread the love

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *