Πήρα τη βαλίτσα μου και πήγα ΣΚ στον Φαρμακά!

Το χειμώνα επιβάλλονται κοντινές διαδρομές σε χωριά. Βόλτες σε παραδοσιακά δρομάκια, χουχούλιασμα μπροστά σε τζάκι με καλή παρέα και κόκκινο κρασί και βέβαια, ωραίες ταβερνούλες και καλόκαρδα χαμόγελα.

Κάτι τέτοιο σκεφτόμουνα όταν αποφάσισα να ετοιμάσω τη βαλίτσα μου και να εκδράμω στο
ειδυλλιακό ορεινό χωριό της επαρχίας Λευκωσίας. Ο Φαρμακάς, βρίσκεται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας. Σκαρφαλωμένο στις βουνοπλαγιές της οροσειράς του Τροόδους, θεωρείται το 10ο ψηλότερο χωριό της Κύπρου. Σύμφωνα με την Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια, ο Φαρμακάς πρέπει να υπήρχε από τον καιρό του Βυζαντίου αλλά δεν αναφέρεται σε διάφορες πηγές, ίσως γιατί ήταν απομονωμένο χωριό. Η παράδοση αναφέρει πως η ονομασία του χωριού προήλθε από το επίθετο ή το επάγγελμα του πρώτου ανθρώπου που κατοίκησε το χωρό και ο οποίος έφτιαχνε φάρμακα. Τα φάρμακα τα ετοίμαζε από τα πολλά βότανα που φύτρωναν στην περιοχή. Μια δεύτερη εξήγηση είναι πως από την περιοχή μάζευαν βότανα για τα φάρμακα που έφτιαχναν οι καλόγεροι του Φαρμακά. Ο Φαρμακάς ήταν η περιοχή που βλάσταιναν διάφορα βότανα. Μερικοί χωριανοί όμως μου ανάφεραν και μια τρίτη εξήγηση για το όνομα του χωριού. Θεωρούν ότι η ονομασία προήλθε από το «φαρμάτζιην» (φαρμάκι), το τσουχτερό κρύο που υπάρχει τους χειμωνιάτικους μήνες. Ο Φαρμακάς έχει την καλύτερη ντομάτα του νησιού! Αν δεν έχεις μυρίσει και φάει ντομάτα Φαρμακά, τότε δεν μπορείς να πεις ότι έχεις δοκιμάσει ντομάτα!

Φτάνοντας στο χωριό, συναντήσαμε τη μεγάλη Εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στην Αγία Ειρήνη, προστάτιδα των ματιών. Η μυρωδιά απο τα αναμένα τζάκια μας και η αίσθηση της γλυκιάς θαλπωρής, μας οδήγησε στο εστιατόριο Ιεράμπελος. Εκεί, ο ιδιοκτήτης του, κος Δανιήλ, μας ξενάγησε και στο οινοποιείο του, το Santa Irini, το οποίο συστεγάζεται με το εστιατόριο. Αφού απολαύσαμε την ξενάγηση, αράξαμε στο τζάκι και απολαύσαμε τις νοστιμιές της κουζίνας του συνοδευόμενες βέβαια, απο το υπέροχο κόκκινο κρασί του.

Την επόμενη μέρα, ξυπνήσαμε νωρίς, με όρεξη για βόλτα. Τα βήματα μας, μας οδήγησαν στο παραδοσιακό καφενείο του χωριού όπου απολαύσαμε τον καλό κυπριακό καφέ και κυπριακό «μπούκωμα»! Ή αλλιώς, το λεγόμενο branch! Με γεμάτο στομάχι, βολτάραμε στα στενά σοκάκια του χωριού όπου συναντήσαμε τους κατοίκους, οι οποίοι ομολογουμένως είναι πολύ φιλόξενοι. Στο δρόμο, μάθαμε και για την .. Μηλίτσα! Η Μηλίτσα, είναι ένα ντόπιο προιον, φτιαγμένο με αγάπη και μεράκι απο την Νατάσα και τον Ντάιτζελ, όπου μετά τον επαναπατρισμό τους επέλεξαν να παραμείνουν στο χωριό και να κάνουν το παιδικό όνειρο της Νατάσας πραγματικότητα! Έκτοτε, φτιάχνουν μηλίτη, απο τα μήλα του χωριού και δημιούργησαν έτσι ένα προϊόν που εκπροσωπεί τη γαστρονομία του νησιού. 

Πίνοντας τον μηλίτη, πεινάσαμε! Και έτσι, πήραμε τον ανηφορικό δρόμο και φτάσαμε στο Καμπί. Ένα χωριουδάκι του Φαρμακά πανέμορφο και φυσικά χαλαρώσαμε στην ιδιαίτερη ταβερνούλα, τον «Ποταμό» , που κάθε Κυριακή σερβίρει πλούσιο κυπριακό πρόγευμα, σούβλα και μεζέδες το μεσημέρι.

Νότια του Φαρμακά, μέσα σε ένα ολοκέντητο καταπράσινο περιβάλλον, συναντήσαμε την περίφημη «χρυσή Πηγή Νερού Του Φαρμακά». Εδώ, παρουσιάζεται ένα σπάνιο φαινόμενο αφού το νερό αναβλύζει από τη γη, σαν να βγαίνει από ένα κόσκινο. Έτσι προέκυψε και η ονομασία της Πηγής, «Κοσσιηνάς» Ή «Κοσκινάς».

Δυστυχώς, όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος και εμείς έπρεπε να επιστρέψουμε στη Λευκωσία. Ετοιμάσαμε με βαριά καρδιά τις βαλίτσες μας και μπήκαμε στο αμάξι. Στο δρόμο αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση στην κα Ελένη για να αγοράσουμε, σπιτικά γλυκά, φτιάγμένα απο τα χεράκια της. Έτσι χτυπήσαμε την πόρτα του σπιτιού της – στον Φαρμακά δεν θεωρείτε ντροπή να χτυπήσεις την πόρτα ενός σπιτιού! Η κα Ελένη μας άνοιξε με ένα γλυκό χαμόγελο. Ενώ μας έφτιαχνε καλούδια και δώρα για να δώσουμε σε φίλους μάθαμε ότι βραβεύτηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με το πρώτο βραβείο, σε παγκύπριο διαγωνισμό που έγινε κατά τη διάρκεια της Γεωργικής Έκθεσης, για τα γλυκά της! Όχι και τόσο κακό για μια γυναίκα του χωριού!

Αφήνοντας πίσω μας τον εξοχικό Φαρμακά, με τους εγκάρδιους ανθρώπους και τη ξεχωριστή ομορφιά του, σταματήσαμε για φωτογραφίες στο υπέροχο φράγμα που δεσπόζει την είσοδο του χωριού. Ο ήλιος άρχισε να δύει και το τσουχτερό κρύο να έκανε σιγά σιγά την εμφάνιση του. Ώρα για επιστροφή!

Spread the love

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *