Ο σεβασμός που οφείλουν, οι συντελεστές μιας παράστασης, προς τους θεατές.

Το τελευταίο διάστημα, ακούω και διαβάζω απόψεις ηθοποιών, σκηνοθετών, γενικά  συντελεστών μιας θεατρικής παράστασης, να συζητούν ή και να αναδημοσιεύουν κείμενα που αφορούν στο σεβασμό που οφείλει ένας θεατής προς το θέατρο. Σκίζουν τα ιμάτια τους, για το ότι το Κυπριακό κοινό, δεν είναι έτοιμο να καταλάβει μια “καλή” κατά τη γνώμη τους παράσταση και ότι μάλιστα οι Κύπριοι δεν πάνε θέατρο. Συμφωνώ εν μέρει μαζί τους. Δυστυχώς όμως, μια σημαντική μερίδα, θεατρικών συντελεστών ξεχνάει το πιο βασικό:  το σεβασμό που οφείλουν οι ίδιοι, ως προς το κοινό που τους παρακολουθεί. Το θέατρο, είναι ένας ιδιαίτερος χώρος καλλιτεχνικής δημιουργίας, με αυξημένες απαιτήσεις και υψηλές αισθητικές προδιαγραφές.  Είναι ένας χώρος που δεν χωράει αρπαχτές, μικρότητες, ψωνίστικες συμπεριφορές και που στην τελική, είναι ένας χώρος που δεν χωρά ανθρώπους χωρίς παιδεία.

Στο σύγχρονο Κυπριακό θέατρο, μετά λύπης μου βλέπω, ότι η έλλειψη παιδείας έχει γίνει μόδα! Σκηνοθέτες που – καλώς ή κακώς-  καθορίζουν τους κανόνες τους παιχνιδιού, ηθοποιοί που έχουν ως πρώτη ανάγκη να γίνουν influencer, άνθρωποι αμόρφωτοι, wane be διάσημοι…  όλοι αυτοί μαζεμένοι σε ένα οχετό που έχουν ονομάσει θεατρική ομάδα και που δεν σέβονται το κοινό τους, τον εαυτό τους, ακόμη και το ίδιο το θέατρο.

Πως μπορείς να απαιτήσεις από τον θεατή να σεβαστεί το έργο που θα παρακολουθήσει όταν εσύ ο ίδιος ο συντελεστής, υποβαθμίζεις την ποιητική διάσταση της τέχνης σου; Όταν εσύ ο ίδιος μετατρέπεις την τόσο μαγική σου τέχνη, σε απλό εμπόρευμα που διακινείται από ψώνια και επιτήδειους; Θαυμάζω και σέβομαι το όποιο αποτέλεσμα της εργασίας κάποιου, όπως σέβομαι και τον κόπο και το χρόνο που ξόδεψε για το όποιο αποτέλεσμα. Θα χειροκροτήσω μια κακή παράσταση που όμως μου έχει αφήσει την αίσθηση του “προσπαθήσαμε για το καλύτερο”Θα φτύσω όμως την ανάγκη του οποιουδήποτε συντελεστή να διεκδικήσει σεβασμό, τον οποίο δεν μπορεί να μου τον εμπνεύσει. Και που χρησιμοποιεί θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να πετύχει ένα εισιτήριο παραπάνω.

Στις μέρες μας, έχουμε φτάσει σε μια εποχή γενικευμένης έλλειψης σεβασμού. Παρακολουθώ θεατρικούς συντελεστές να μη γνωρίζουν τα βασικά: να μη γνωρίζουν συγγραφείς, μουσικούς, να έχουν παντελή έλλειψη ήθους.. γνωρίζουν όμως πολύ καλά τη χρήση των social media και την προώθηση εαυτών.

Είναι απόλυτα σεβαστό αυτό. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει. Πες μου όμως αγαπημένε μου συντελεστή: Πως όταν σε βλέπω ημίγυμνη/ο  συνεχώς στο Instagram, όταν ανεβάζεις ανορθόγραφα δακρύβρεχτα ποστ, πως όταν η μοναδική σου σχέση με το θέατρο είναι οι selfies από τη σκηνή, θέλεις να σε πάρω στα σοβαρά; Αλήθεια! Σέβομαι την οποιαδήποτε προσπάθεια ανεβάσματος θεατρικής παράστασης. Γνωρίζω, λόγω επαγγέλματος, πόσο ανύπαρκτα είναι τα χρήματα και πόσο ονειρικό είναι να πάρει κάποιος μισθό από το θέατρο. Όμως αυτό δεν δίνει το δικαίωμα σε κανένα συντελεστή, να υποβιβάζει τον κάθε θεατή. Είχα παρακολουθήσει πρόσφατα μια θεατρική παράσταση. Πλήρωσα μάλιστα ένα σεβαστό ποσό για το  εισιτήριο και τα έδωσα με όλη μου την καρδιά, μόνο και μόνο γιατί θεωρούσα αξιόλογη την προσπάθεια. Όταν όμως τελείωσε η άθλια αυτή παράσταση ένιωσα ότι ήθελα τα λεφτά μου πίσω.  Γιατί δεν γίνεται αγαπημένε μου συντελεστή, να θέλεις να κάνεις αρπαχτή εις βάρος μου. Δεν επιτρέπεται να έρχομαι να σε παρακολουθήσω και να μην έχεις τη στοιχειώδη ηχητική κάλυψη στο χώρο σου. Δεν επιτρέπεται να σου δίνω τα χρήματα μου και για μία ώρα να προσπαθώ να καταλάβω τι λες γιατί η άρθρωση σου είναι χάλια. Δεν επιτρέπεται να με προσεγγίζεις με αγένεια και θράσος. Το Θέατρο είναι ένα παιχνίδι πειραματισμού. Είναι μια πρόκληση. Δεν σου επιτρέπω εσένα, θεατρικέ συντελεστή, να υποκύπτεις στην προχειρότητα και τον ερασιτεχνισμό με πρόφαση την έλλειψη χρημάτων. Αν δεν έχεις χρήματα μην το κάνεις! Ή τουλάχιστον κάνε ότι καλύτερο μπορείς. Με σεβασμό όμως προς τον θεατή. Δεν γίνεται να έρχομαι να σε παρακολουθήσω και ο χώρος σου να βρωμάει. Ή ακόμη, εσύ ο ίδιος να βρωμάς! Όχι αγάπη μου. Η κουλτούρα δεν μένει άπλυτη! Δεν βάζω όλους τους συντελεστές στο ίδιο τσουβάλι. Δίπλα στους «αμόρφωτους» του είδους έχουν προστεθεί, τα τελευταία χρόνια, ομάδες νέων ανθρώπων που αναπτύσσουν παραδειγματική δράση ευαισθητοποίησης και καλλιτεχνικής προσφοράς στο χώρο, μη υποχωρώντας μπροστά στην δημαγωγική ευκολία της  εύπεπτης διασκέδασης. Δεν είναι επίσης λίγοι αυτοί οι καλλιτέχνες του χώρου που συνειδητοποιούν την ανάγκη της σωστής δουλειάς που αποπνέει σεβασμό προς τους θεατές. Λίγοι αλλά επιμένουν κόντρα στην ιδέα του εύκολου κέρδους και είμαι σίγουρη ότι ο αριθμός τους θα αυξηθεί.

Σε όλους αυτούς λοιπόν, οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ, που επιμένετε, κόντρα στην ασέβεια της εποχής, να το παλεύεται μόνοι σας. Με σεβασμό στον εαυτό σας, πάνω από όλα, και στην Τέχνη σας.

Σας ευχαριστώ.

Είδα τη μαύρη κωμωδία «Λα Πουπέ» με την Άντρη Χατζηχριστοδούλου και επιμένω: Πρέπει να πας!

Και κάπου εδώ το ομολογώ. Μετά την τελευταία μου εξόρμηση στη θεατρική Κυπριακή σκηνή, είχα αποφασίσει ότι θα έκανα καιρό να ξαναπάω θέατρο. Η επιμονή όμως μιας φίλης για τη συγκεκριμένη παράσταση με έκανε να αλλάξω γνώμη.

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη του παράσταση, παράσταση-ορόσημο για το ελληνικό θέατρο, το εμβληματικό έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «ΛΑ ΠΟΥΠΕ» ήρθε και στην Κύπρο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μίνου.

Η αλήθεια είναι ότι, το ξεκίνημα της παράστασης με βρήκε κάπως μουδιασμένη. Μουδιασμένη γιατί δεν είχα ξαναπάει στο πολιτιστικό κέντρο Εγκώμιο, και κατά δεύτερο, ήταν απλά ένα βράδυ μιας κρύας Κυριακής που ήθελα να χουζουρέψω μπροστά στο χαζοκούτι. Αντί αυτού βρέθηκα στις θέσεις αυτού του υπέροχου, ζεστού πολιτιστικού κέντρου και περίμενα με αγωνία να ανέβει η Άντρη Χατζηχριστοδούλου στη σκηνή.

Και τα φώτα άναψαν και η Άντρη μπούκαρε στη σκηνή. Σαν την ηρωίδα του έργου, τη Ρίκα, η οποία ράβει φορέματα για κούκλες. Και κερδίζει με μιας την προσοχή όλων των θεατών. Γιατί το κείμενο ήταν καταπληκτικό! Οι λέξεις σαν ποίημα έρρεαν με τη σωστή άρθρωση των Ελληνικών – που δύσκολα πια, την συναντάς σε νέους ηθοποιούς Κύπριους.

Αν και μονόλογος, δεν σε αφήνει λεπτό να βαρεθείς. Και εδώ δίνουμε τα εύσημα στον σκηνοθέτη. Όπου χρησιμοποιόντας τα εκφραστικά μέσα της ηθοποιού του, κατάφερε να κερδίσει το κοινό. Η Άντρη Χατζηχριστοδούλου με μια εσωτερική παιδικότητα αντίθετη με την σωματική διάπλαση της ηρωίδας, παρέδωσε μαθήματα ερμηνείας, παραπέμποντας στις ψυχαναλυτικές εκφάνσεις της παράνοιας. Ένα καθηλωτικό έργο, τόσο συγκινησιακά όσο και ερμηνευτικά.

Αυτό όμως που πραγματικά με έκανε να θελήσω να γράψω για αυτή την παράσταση ήταν κάτι που έγινε στο τέλος της. Την ώρα της υπόκλησης και ενώ οι θεατές χειροκροτούσαν, η Άντρη κάλεσε στη σκηνή, και το σκηνοθέτη, και το φωτιστή και την σκηνογράφο και όλους τους συνεργάτες. Γιατί είναι ομάδα. Και μπορεί η ίδια να ήταν η πρωταγωνίστρια της βραδιάς, αλλά πίσω απο αυτήν υπάρχει μια ομάδα η οποία, δείχνει αποφασισμένη να κάνει σοβαρά πράγματα. Όχι «αρπαχτές», όχι «δηθενιές», όχι «θεατράκια» για χάρην της τέχνης.

Αυτό και μόνο αξίζει το σεβασμό όλων μας.

Ταυτότητα παράστασης

Είδος: Μονόλογος – Μαύρη Κωμωδία

Συγγραφέας: Βαγγέλης Χαζηγιαννίδης

Ερμηνεύει: Άντρη Χατζηχριστοδούλου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μίνως

Σκηνικά: Μαριλένα Φουκαρίδου

Κουστούμι: Μάρω Μίνου

Πρωτότυπη μουσική: Λίνα Ζινά

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Ευαγόρου

Φωτογραφίες: Στέφανος Χαραλάμπους

Promo video: Στέφανος Χαραλάμπους

Παραγωγή: Still Theatre Group

Οργάνωση Παραγωγής: Γιάννης ΜίνωςSTILL THEATRE GROUP 

Παραστάσεις:

Πρεμιέρα: 18/02/201918

24, 25 Φεβρουαρίου και 3, 4, 8 Μαρτίου.

Τακτικές παραστάσεις κάθε Κυριακή στις 19:30 και Δευτέρα και Παρασκευή στις 20:30.

Χώρος: Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο, 8 Νέας Έγκωμης, Έγκωμη, Λευκωσία 2409,τηλ. 22 781104.

Εισιτήρια / Πληροφορίες: 96 202534

Τιμή Εισιτηρίου: €13 & €10

Tips: Η παράστασή έχει επιλεγεί να συμμετάσχει στο 2ο Φεστιβάλ Μονοδράματος όπου θα διεξαχθεί στο θέατρο Ριάλτο. Η πρεμιέρα του Φεστιβάλ θα γίνει με την εν λόγω παράστασή την 1η Μαρτίου στις 19:00

Είδα τον «τυχερό στρατιώτη» του ΘΟΚ και σας μεταφέρω τα συναισθήματα μου

«Τι υπέροχη παράσταση»! «Τι καταπληκτική σκηνοθεσία»! «Θέλω να το ξαναδώ»! Αυτά ήταν τα συναισθήματα που μου άφησε η παιδική παράσταση του ΘΟΚ που σας συστήνω να την παρακολουθείσετε μόνοι, ή με τα παιδιά σας, σίγουρα! Η παιδική αυτή παράσταση, αφορά σε ένα γοητευτικό ρωσικό παραμύθι, που μιλά με αλληγορικό τρόπο για τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής. Μια πλούσια σε νοήματα παραβολή για τις δυνατότητες μα και τα όρια του ανθρώπου, τη γειτνίαση της δύναμης με το κακό και, τελικά, την ύβρη.Ο φτωχός στρατιώτης με τη γενναιοδωρία και την καλή του τύχη κερδίζει τρία μαγικά αντικείμενα. Χρησιμοποιώντας τα, θα νικήσει κάποιους δαίμονες που θα τον στηρίξουν να αποκτήσει πλούτη, ισχυρό γάμο, πολιτική εξουσία και κυριαρχία πάνω στον ίδιο το θάνατο. Περνά έτσι οριστικά το κατώφλι της ύβρης. Το παραμύθι προσεγγίζει ένα λεπτό θέμα, ασυνήθιστο για το Κυπριακό, ίσως και Ελληνικό παιδικό θέατρο, το θέμα του θανάτου, που ακόμα προκαλεί κάποια αμηχανία και μούδιασμα σε εκπαιδευτικούς και γονείς. «Διηγήσου μου αυτό που δεν διηγείται κανείς: το φόβο, την αγάπη, και το θάνατο… Γράψε, γράψε, εσύ που ξέρεις να γράφεις, για τις στιγμές που ξυπνώ στη μέση της νύχτας και βρίσκομαι μόνος μέσα στο σκοτάδι και στη σιωπή». Ετσι περιγράφει ο συγγραφέας Ουαζντί Μουαουάντ την ανάγκη των παιδιών να ακούσουν ιστορίες για το ανείπωτο.Ο καλότυχος στρατιώτης θα συνειδητοποιήσει πως νικώντας το θάνατο σπέρνει γύρω του τη δυστυχία. Οι άνθρωποι «πολύ, πολύ παππούδες» πια, εύχονται να ξεκουραστούν, να πεθάνουν. Μπορείς και να αγαπήσεις το θάνατο, μιας και είναι αναγκαίος στη ζωή. Ακόμη σιγοτραγουδάω το «όλα πάνε καλά, όλα πάνε καλά, όλα πάνε καλά»!

Η σκηνοθεσία ανήκει στην Γεωργία Μαυραγάνη και βασίζεται στις πρώτες ύλες του θεατρικού παιχνιδιού και στο δημιουργικό ταλέντο έξι νέων ηθοποιών που καταφέρνουν τόσο αριστοτεχνικά να αφηγηθούν ένα υπέροχο παραμύθι, ένα μάθημα ζωής, που διασκεύασαν για τη σκηνή η Ξένια Καλογεροπούλου και ο Θωμάς Μοσχόπουλος.

Σκηνοθεσία-Μουσική επιμέλεια: Γεωργία Μαυραγάνη
Σκηνικά-Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα
Χορογραφία-Κίνηση: Αλεξία Νικολάου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γεώργιος Κουκουμάς
Παίζουν: Μαρίνα ΑργυρίδουΜάρκος ΚαλλήςΠαναγιώτης ΛάρκουΝίκος ΜάνεσηςΓιώργος ΟνησιφόρουΤζωρτζίνα Τάτση

Παραστάσεις 
Λευκωσία: Θέατρο ΘΟΚ, Αίθουσα Εύης Γαβριηλίδης, Παραστάσεις : κάθε Κυριακή στις 10.30Πληροφορίες/Εισιτήρια: Ταμείο ΘΟΚ 77 77 27 17, Τιμή Εισιτηρίου €6

Ο Πάνος Μουζουράκης, διδάσκει στα παιδιά, ορθογραφία!

Μετά το πολύ επιτυχημένο βιβλίο «Η κυρία Σιντορέ και η μουσική ορθογραφία» οι εκδόσεις Ίτανος και η συγγραφέας Μαρία Καριωτάκη παρουσιάζουν στο κοινό το νέο τους εγχείρημα για την εκμάθηση της γραμματικής μέσα από τραγούδια και παραμύθια.
Το βιβλίο περιέχει 10 ιστορίες που διδάσκουν στα παιδιά τα μέρη του λόγου, τους χρόνους των ρημάτων, τα σημεία στίξης, τις πτώσεις και άλλους γραμματικούς όρους. Η φαντασία και η παιδική ματιά διαπερνούν τη γραμματική, κάνοντας τις δυσνόητες και αφηρημένες έννοιές της οικείες για τα μικρά παιδιά με σκοπό να έχουν μια ομαλή και ευχάριστη εισαγωγή στον κόσμο της γλώσσας και της γραμματικής. Το βιβλίο περιλαμβάνει CD με τις αφηγήσεις των παραμυθιών και όμορφα τραγούδια που με τη μελωδία και τον ρυθμό τους θα κάνουν τα παιδιά να λατρέψουν τη γραμματική!

Το βιβλίο συνοδεύεται από e-book για τη σχολική τάξη, κατεβάστε το δωρεάν στο www.kiriasidore.blogspot.gr, όπου θα βρείτε επίσης βίντεο με τραγούδια και ακόμα περισσότερο υλικό για τη διδασκαλία των πρώτων τάξεων του δημοτικού.

AΝΟΙΞΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ, ΒΡΕ ΚΟΥΚΛΑΚΙ!

Αγαπώ τα βιβλία! Αγαπώ τους συγγραφείς. Όλους τους συγγραφείς! Αυτούς τους μοναχικούς, υπέροχους, σύγχρονους μποεμ ανθρώπους που ξεσκίζουν τη ψυχούλα τους για να γράψουν μια ιστορία, που θα γίνει βιβλίο. Που η καλή η ώρα θα το οδηγήσει στα βιβλιοπωλεία, θα σκονιστεί, ίσως να αγνοηθεί, αν είναι τυχερό κάποιος θα του δώσει σημασία και θα το αγοράσει. Και θα το πάει στο σπίτι, στη ζεστασιά, θα το ανοίξει, θα το διαβάσει και θα μεταφεθεί σε άλλα μονοπάτια.

Αλήθεια. Πότε ήταν η τελευταία φορά που άνοιξες ένα βιβλίο; Που μύρισες τις σελίδες του; Που άκουσες τον ήχο των σελίδων όταν γυρίζουν;

Σύμφωνα με έρευνες, το διάβασμα ενός βιβλίου μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα από ό,τι τα άλλα είδη ψυχαγωγίας. Μάλιστα, μελέτη που δημοσίευσε το περιοδικό «Science», όσοι διαβάζουν καλή λογοτεχνία μπορούν να «διαβάζουν» ευκολότερα και το μυαλό των άλλων ανθρώπων. Ερευνητές από το New School of Social Research της Νέας Υόρκης έδωσαν σε ομάδες ατόμων να διαβάσουν αποσπάσματα ποιοτικής λογοτεχνίας, βιβλίων μπεστ σέλερ και μη λογοτεχνικών κειμένων και στη συνέχεια τους ζήτησαν να περιγράψουν τα συναισθήματα ανθρώπων σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες που εστίαζαν στα μάτια. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όσοι είχαν διαβάσει λογοτεχνία είχαν υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η συσχέτιση της ποιοτικής λογοτεχνίας με την πολύπλοκη λειτουργία της Θεωρίας του Μυαλού (έτσι ονομάζεται στην ψυχολογία η κοινωνική δεξιότητα να αντιλαμβάνεται κάποιος την ψυχική κατάσταση του άλλου) εξηγείται από το ότι η λογοτεχνία εμπλέκει τον αναγνώστη σε μια κατάσταση κατά την οποία είναι αναγκαία η αξιοποίηση της δυνατότητας κατανόησης των ανθρώπων.

Ό,τι και να σας απασχολεί, ένα βιβλίο είναι αρκετό για να το βγάλετε από το μυαλό σας. Έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Sussex έδειξε ότι η ανάγνωση είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης του άγχους. Μάλιστα, το διάβασμα φάνηκε να είναι πιο αποδοτικό ως αγχολυτικό ακόμα και από τη μουσική ή μια βόλτα. Συγκεκριμένα, οι συμμετέχοντες χρειάστηκαν μόλις 6΄ για να χαλαρώσουν από τη στιγμή που άρχισαν να διαβάζουν, σύμφωνα με τις μετρήσεις των καρδιακών παλμών και της μυϊκής έντασης. Η ευεργετική αυτή δράση φαίνεται να οφείλεται στο ότι το μυαλό είναι αναγκασμένο να συγκεντρωθεί σε αυτό που διαβάζει, με αποτέλεσμα να αποσπάται η προσοχή του από τις υπόλοιπες έγνοιες που το βασανίζουν. Σημασία, μάλιστα, δεν έχει το τι διαβάζει ο αναγνώστης, αλλά το να αφήσει τον εαυτό του να «χαθεί» μέσα σε αυτό.

Η ανάγνωση κρατάει το μυαλό σας σε φόρμα και το ανανεώνει, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Neurology». Η μελέτη, η οποία διερεύνησε δεδομένα από 294 άτομα που πέθαναν κατά μέσο όρο στα 89 τους χρόνια, έδειξε ότι εκείνοι που στη διάρκεια της ζωής τους ασχολούνταν με δραστηριότητες που τονώνουν το μυαό, όπως δηλαδή το διάβασμα, παρουσίασαν χαμηλότερο ρυθμό εξασθένησης της μνήμης σε σύγκριση με εκείνους που δεν το έκαναν. Η μελέτη δείχνει ότι η συμμετοχή σε δραστηριότητες που κρατούν το μυαλό σε εγρήγορση (από την παιδική ηλικία μέχρι τα γηρατειά) είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους ηλικιωμένους ανθρώπους. Γι’ αυτό, αρχίστε να διαβάζετε ό,τι πέσει σας χέρια σας, είτε πρόκειται για κάποιο νομπελικό αριστούργημα είτε για το φυλλάδιο με τις οδηγίες χρήσης της καφετιέρας σας.

Ακριβώς όπως η σωματική άσκηση ενισχύει την καρδιά, τους μυς και τα οστά, η πνευματική δραστηριότητα δυναμώνει τον εγκέφαλο. Σύμφωνα με έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Proceedings of the National Academy of Sciences», οι ενήλικοι που ασχολούνται με πνευματικά χόμπι, όπως η ανάγνωση, είναι λιγότερο πιθανό να εκδηλώσουν τη νόσο του Αλτσχάιμερ! Βέβαια, τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν την ύπαρξη μιας σύνδεσης ανάμεσα στα δύο και όχι μια σχέσης αιτίου-αιτιατού, καθώς η αδράνεια του εγκεφάλου μπορεί να είναι επιβαρυντικός παράγοντας όσον αφορά τη συγκεκριμένη νόσο, μπορεί όμως να είναι και ένα πρόωρο σύμπτωμά της ή και τα δύο.

Η υιοθέτηση μιας αγχολυτικής ρουτίνας πριν πέσετε για ύπνο είναι ένας καλός τρόπος να ηρεμήσει το μυαλό σας και να δώσει το σύνθημα στο σώμα σας να κοιμηθεί. Όπως είπαμε, λοιπόν, και προηγουμένως, το διάβασμα αποτελεί ένα καλό αγχολυτικό φάρμακο και μερικές σελίδες από το αγαπημένο σας βιβλίο θα σας βοηθήσουν να κοιμηθείτε καλύτερα. Επίσης, τα έντονα φώτα, όπως εκείνα των ηλεκτρονικών συσκευών, δίνουν σήμα στον εγκέφαλο ότι ήρθε η ώρα να ξυπνήσει, γι’ αυτό και η ανάγνωση ενός βιβλίου κάτω από το απαλό φως του φωτιστικού στο κομοδίνο σας είναι καλύτερη επιλογή από το laptop.

Πόσες φορές σας έχει συμβεί να παρασυρθείτε τόσο έντονα από τις περιγραφές ενός βιβλίου, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, που να νομίζετε ότι τα βλέπετε να ζωντανεύουν μπροστά σας; Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο «PLoS ONE», το να «χάνεστε» μέσα σε ένα μυθιστόρημα μπορεί να αυξήσει την ενσυναίσθησή σας ή με άλλα λόγια να δυναμώσει την ικανότητά σας να καταλαβαίνετε τα συναισθήματα των γύρω σας. Ολλανδοί ερευνητές έδειξαν μέσα από πειράματα ότι οι άνθρωποι που παρασύρονται συναισθηματικά από ένα βιβλίο φαντασίας έχουν περισσότερο καλλιεργημένη την ενσυναίσθησή τους. Αφήστε, λοιπόν, τον εαυτό σας να παρασυρθεί από μια συναρπαστική ιστορία και να ταξιδέψει παρέα με έναν ήρωα.

Μπορεί πολλοί να τα κοροϊδεύουν, αλλά τα βιβλία αυτοβοήθειας μπορούν πραγματικά να σας βοηθήσουν να… βοηθήσετε τον εαυτό σας. Όπως υποστηρίζει μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «PLoS ONE», εκείνοι που διάβαζαν τους συγκεκριμένους οδηγούς ευτυχίας, αυτοπεποίθησης ή ό,τι άλλο -σε συνδυασμό φυσικά με τις απαραίτητες συνεδρίες- φάνηκε ότι είχαν χαμηλότερα επίπεδα κατάθλιψης μετά από ένα χρόνο, σε σύγκριση με όσους ακολουθούσαν την τυπική θεραπευτική οδό.

Ακόμα και αν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ήσασταν σχολείο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσετε να εξελίσσετε και να εμπλουτίζετε το λεξιλόγιό σας. Η τακτική ανάγνωση βιβλίων εξασφαλίζει άνεση στον λόγο, εκλεπτυσμένη σκέψη, περισσότερη φαντασία και δημιουργικότητα, βελτιώνει τόσο τον γραπτό όσο και τον προφορικό λόγο. Μάλιστα, υπολογίζεται ότι μαθαίνουμε το 5-15% όλων των λέξεων μέσω της ανάγνωσης. Επίσης, προσφέρει πλούτο γνώσεων, που μπορεί να σας φανούν χρήσιμες την επόμενη φορά που θα παίξετε με τους φίλους σας ένα γύρο Trivial Pursuit ή όταν θελήσετε να συμμετάσχετε σε κάποιο τηλεπαιχνίδι γνώσεων.


Tip:
Αφέσου να παρασυρθείς στις σελίδες ενός καλού βιβλίου.
Βάλε στόχο να τελείωνεις ένα, κάθε μήνα

Σέρρα. Η ψυχή του Πόντου.

Ένας τρελός, βάνει φωτιά στο δάσος και χίλιοι μυαλωμένοι δεν μπορούν να τη σβήσουν. Άμα λαμπαδιάσει το κακό, δεν συμμαζεύεται: Γιάννης Καλπούζος

Πάει καιρός να διαβάσω ένα καλό βιβλίο. Μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το «Σέρρα» του Γιάννη Καλπούζου. Ο κορυφαίος λογοτέχνης της γενιάς του, αποτυπώνει αριστοτεχνικά την ψυχή του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ενόψει του εκτοπισμού των Αρμενίων απ’ την Τραπεζούντα τον Ιούνιο του 1915, ένα κορίτσι που μοιάζει να το ζωγράφισε ο ίδιος ο Θεός καταφεύγει στο σπίτι ενός αγνώστου. Στην Ορντού ένα άλλο κορίτσι εύπορης ελληνικής οικογένειας ετοιμάζεται για τον γάμο της και πασχίζει να οραματιστεί το μέλλον μ’ έναν άντρα τον οποίο ελάχιστα γνωρίζει.

Ο χαρισματικός, θρήσκος και θεματοφύλακας των ηθών της εποχής Γαληνός Φιλονίδης διχάζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες∙ δοκιμάζεται εμπρός στις ιδέες του∙ έρχεται αντιμέτωπος με την αγριότητα και το μίσος∙ συντρίβεται και θέτει ως στόχο ζωής να εκδικηθεί εκείνον που του προκάλεσε τον μέγα πόνο.

Στο παρασκήνιο της μυθοπλασίας ιχνογραφείται ο Πόντος μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών∙ η ομογενοποίηση των φυλών με συνδετικό κρίκο μα και άλλοθι τη θρησκεία∙ ο φόβος, η μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός που ενσπείρουν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι Κεμαλιστές∙ η καθημερινή ζωή στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης∙ οι διώξεις των Ελλήνων επί Στάλιν∙ τα στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία και οι στέπες του Καζακστάν με αφόρητους καύσωνες το καλοκαίρι και σφοδρό ψύχος τον χειμώνα∙ οι πόθοι, τα πάθη και τα δεινά των Ποντίων.

Κι όλα, μέσα από το πολυσχιδές ταξίδι που γράφει η ζωή και το ταξίδι που γράφεται για τη ζωή, να φαντάζουν φλόγες και κινήσεις του ποντιακού χορού σέρρα, του χορού της φωτιάς.

Ένα βιβλίο που προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους όσους αρέσκονται στο να ταξιδεύουν μέσα απο τις σελίδες ενός υπέροχου βιβλίου

Λατρεμένη συγγραφέας: Σώτη Τριανταφύλλου

Έχω διαβάσει το σύνολο του δημοσιευμένου έργου της Σώτης Τριανταφύλλου (λογοτεχνία, δοκίμιο, ιστορία και θεωρία του κινηματογράφου). Έχω ξαναπεί και θα το ξαναπώ άλλες τόσες φορές, ότι τη θεωρώ μια από τις πιο προικισμένες συγγραφείς της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Η σχέση μου, με τη Σώτη Τριανταφύλλου ξεκίνησε κάπου το ΄96 όταν ένας φίλος μου έκανε δώρο, το «Σάββατο βράδυ, στην άκρη της πόλης». Επειδή μάλιστα ήξερε ότι δεν διάβαζα πολύ, μου έγραψε και την εξής αφιέρωση στο βιβλίο: τα βιβλία είναι οι καλύτεροι μας φίλοι. Γυμνάζουν το μυαλό, ενίοτε τα χέρια και τα πόδια!

Έκτοτε, διαβάζω. Αλλά κανένα συγγραφέα δεν λάτρεψα όσο τη Σώτη!

Διάβασα τα περισσότερα βιβλία της. Αλλοτε τη μισώ, άλλοτε την αγαπώ. Έχουμε μια σχέση αγάπης και μίσους βρε αδελφέ! Διαφωνώ με κάποιες απόψεις της, άλλωτε συμφωνώ. Άλλωτε θέλω να της γράψω ένα υβριστικό mail. Δεν το κάνω ποτέ όμως. Γιατί, η Σώτη είναι η σωστή συγγραφέας.

Σου παρέχει γνώση, σου εμπλουτίζει το μυαλό και ειλικρινά πιστεύω ότι είναι στα αρ… αν δεν είναι αρεστή. Αυτή απλά κάνει τη δουλειά της!

TIPS:

Ξεκίνα με την ανάγνωση των παρακάτω:

  • Ο υπόγειος ουρανός
  • Ο χρόνος πάλι
  • Αύριο, μια άλλη χώρα, Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης
  • Πιτσιμπούργκο
  • Το εργοστάσιο των μολυβιών
  • Ο υπόγειος ουρανός