Ένα παραμύθι, διαφορετικό απο τα άλλα

Και κάπου εκεί

Ανάμεσα σε ένα άσχετο bad timing και ένα κλείσιμο τηλεφώνου συνειδητοποιείς τι έχεις και τι δεν έχεις.

Μετράς τα κουκιά σου και σου βγαίνουν λίγα.

Και δεν σε νοιάζει τίποτα πια. Γιατί στην ουσία δεν έχεις και τίποτα να χάσεις

Εκτός απ το λίγο. Που δεν είναι αρκετό.

Τη μοίρα μας διαφεντεύει μια αγάπη. Που δεν ήρθε ποτέ.

Γιατί όταν γεννήθηκες το βράδυ εκείνο ήρθαν οι μοίρες. Μπήκαν μέσα αθόρυβα και συ μωρό ακόμη χαμογέλασες μες τον ύπνο σου

Πρώτα μίλησε η Κλωθώ… που ήταν  και η πιο μεγάλη. Σε είδε κοντοστάθηκε και χαμογέλασε. «Ότι πιάνεις χρυσό θα γίνεται..»

Ύστερα, ύστερα μίλησε η πιο μικρή. Η Άτροπος. «ετούτο το μωρό θα ζήσει χίλιους χρόνους»… είπε μόνο. Βλέπεις.. δεν την αρέσουν οι πολλές κουβέντες..

Και τέλος. Τέλος μίλησε η μεσαία. Η Λάχεση, αυτή που αποφασίζει τι θα λάχει στον καθένα μας. «Τα παιδικά σου χρόνια θα κυλήσουν όμορφα. Το γέλιο σου θα ανθίζει όπως το τριαντάφυλλο.. Αλλά…

Ποτέ δεν είναι καλό όταν η Λάχεση πει  «αλλά»

 «Αλλά.. αγάπη όπως την έχεις μες το μυαλό σου δεν θα βρεις ποτέ…»

Και αέρας γίνηκαν οι μοίρες και χάθηκαν μες τη νυχτιά..

Ένα χνούδι ξέμεινε μόνο, από το νήμα της Κλωθώς πάνω στο τρυφερό μαγουλάκι σου..

Και η Κλωθώ επέστρεψε. Και το είδε… σε χάιδεψε και σου ψιθύρισε… «ανάγκη εσύ δεν έχεις κανένα…»

Και από τούτη η μοίρα σε διαφεντεύει.

Η μοίρα του να μην έχεις ανάγκη κανένα.

Μόνο κάποια βράδια, που κουρασμένη αποκάμνεις στο κρεβάτι, νιώθεις ότι η Κλωθώ είπε ψέματα. Γιατί όλοι έχουν ανάγκη κάποιον, κάποτε.

Κάποιον που να τους κάνει μια τόσο δυνατή αγκαλιά που όλα τα σπασμένα κομμάτια σου να ενωθούν ένα-ένα.

Αλλά..

Μια κάποια μοίρα σε καταράστηκε. Και αγκαλιάζεις εσένα και σε παίρνει γλυκά ο Μορφέας στην αγκαλιά του. Γιατί στην τελική «ανάγκη εσύ δεν έχεις κανένα…»

Και το πρωί ξυπνάς και χαμογελάς. Γιατί στην τελική δεν γεννήθηκαν όλοι για να γίνουν ζευγάρι. Κάποιοι γεννήθηκαν για να είναι μόνοι.

Και κάθε πρωί ξεκινάς να υφαίνεις το νήμα της μοναξιάς σου

Αλλά κάθε βράδυ

Όταν το νήμα αρχίζει να χορεύει στην άκρη της φαντασίας σου

Προσεύχεσαι ψιθυριστά το τέλος του νήματος

Να φέρει

Εκείνον.

Που ξέρεις ότι δεν θα ρθει ποτέ.

Γιατί οι μοίρες το γραψαν

Και συ δεν άκουσες

Αλλα… «ανάγκη εσύ δεν έχεις κανένα….»

Περίπου σχέση, περίπου αγάπη, περίπου ζωή.

Καλώς ή κακώς θέλω ξεκάθαρες καταστάσεις. Δεν με αφοράς, αν δεν ξέρεις τι θες. Είναι δικό σου πρόβλημα. Δεν το υιοθετώ. Έχω δικά μου προβλήματα να σκεφτώ.

Βασικά, μη με πλησιάσεις καν, αν δεν είναι ξεκάθαρο το τι θες από μένα. Αν δεν είναι, μπορούμε να είμαστε φίλοι. Μη μου πουλήσεις φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Στην αρχή μπορεί να σε πιστέψω, μόλις όμως καταλάβω την αδυναμία του να δοθείς πραγματικά, θα σε κατασπαράξω όπως η λέαινα τρώει το θήραμα της.

Μη με παρεξηγείς. Δεν είμαι κακός άνθρωπος. Ξεκάθαρος είμαι. Που κουράστηκα να έχω γύρω μου ανθρώπους του περίπου.

Περίπου σχέση, περίπου αγάπη, περίπου ζωή.

Με κούρασαν όλα αυτά. Με κούρασαν οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ότι οι σχέσεις χτίζονται μέρα με τη μέρα. Που δεν γνωρίζουν ότι ο σεβασμός απαιτείται, πως η αγάπη προσφέρεται. Με κούρασαν τα δήθεν και τα δεν ξέρω.

Αισθάνομαι ότι το ενδιαφέρον σου είναι τίμιο και ειλικρινές. Το ξέρω ότι όλα αυτά τα νιώθεις. Τα αισθάνεσαι. Δεν είσαι κανένα ψυχρό ρομπότ. Είσαι άνθρωπος και έχεις αισθήματα. Όχι όμως αρκετά δυνατά που θα οδηγήσουν το «περίπου»  σε σχέση ουσίας. Γιατί όταν ξεκινάς στο «περίπου», μένεις εκεί. Βολεύεσαι στο, «τόσο όσο».

Και το βόλεμα εμένα δεν μου πάει.

Ζητάω ουσία. Της αγάπης την ουσία την μετρώ στην παρουσία. Και στην απουσία. Και στο πρωινό, και το βραδινό, και το απόγευμα και στο μαζί και στο πάντα.

Θέλω τίμια πράγματα, ξεκάθαρα και σταράτα. Είναι εντάξει να μην ξέρεις τι θες. Μην προχωράς όμως μαζί μου. Μέχρι να βρεις εσύ αυτό που θες θα χάσω εμένα. Και δεν το θέλω. Δεν υπάρχει λόγος κατάλαβες;  Η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναλωνόμαστε σε πράγματα που δεν ξέρουμε αν θέλουμε.

H σχέση δεν είναι προϊόν συναλλαγής. Να τη ζυγίζεις, να δώσεις, να πάρεις. Η σχέση είναι απόλυτη και ειλικρινής επιλογή.

Είναι η ψυχή σου. Είναι η φροντίδα και η έγνοια. Είναι οι λέξεις που λέμε. Και αν δεν τολμάς να τις λες, να τις γράφεις. Γιατί η αγάπη δεν στηρίζεται στα ανύποτα και στα άγραφα. Στηρίζεται στις πράξεις. Στις μικρές, καθημερινές πράξεις, που από πολλούς περνάνε απαρατήρητες αλλά για μένα είναι σημαντικές. Ναι. Μιλάω για αυτές τις μικρές πράξεις που πολλές φορές μας αγγίζουν πολύ περισσότερο από τα μεγάλα λόγια.

Και που φανερώνουν αληθινή αγάπη. Ουσιαστική.

Γιατί η αγάπη είναι εδώ. Είναι το σφίξιμο που νιώθεις όταν σου λέει ότι θα καθυστερήσει στη δουλειά. Είναι ο ψίθυρος του «μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ»  όταν όλα σου πάνε στραβά. Είναι τα γέλια που ακούγονται δυνατά.  Είναι όλα εκείνα τα μηνύματα που γράφονται, μες τη νύχτα, όχι επειδή έχεις αϋπνίες αλλά επειδή ο ένας δεν νιώθει καλά τον άλλο.

Είναι τα τηλεφωνήματα που γίνονται σε άσχετες ώρες απλά για να ακούσεις τη φωνή του άλλου.

Είναι εκείνο το «έρχομαι να σε δω», όχι τη στιγμή που δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις αλλά, γιατί μακριά σου δεν γελώ και πολύ ρε γαμώτο.

Οπότε μάτια μου, αν δεν ξέρεις τι θες, μην μπλέξεις μαζί μου. Τα αισθήματα μου δεν τελούν υπο διαπραγμάτευση. Εγώ ξέρω τι θέλω. Το θέμα είναι εσύ, τι θες;

What about love, babe?

Φτιάχνω ιστορίες μες το μυαλό μου…Φτιάχνω έρωτες και φεγγάρια και βράδια γεμάτα πάθος και ψιθυριστά «σε αγαπώ για πάντα». Και αυτά τα «σε αγαπώ για πάντα» ποτέ δεν έρχονται. Και πιστεύω ότι υπήρξε έρωτας ενώ το μόνο που υπήρξε ήταν το «one night stand».  Και το μόνιμο φεύγει από το παράθυρο.

Ενώ; Ενώ, θα ήθελα να είμαι κάποιου,  η έγνοια. Γιατί κουράστηκα να έχω εγώ την έγνοια μου. Κουράστηκα να είμαι η καλημέρα και η καληνύχτα μου. Θέλω να ξυπνάω με τη μυρωδιά σου στο στόμα μου. Να κοιμάμαι και να με κρατάς αγκαλιά. Να κάνουμε έρωτα και να μου λες ότι είσαι μόνο δικός μου. Κατάδικος μου.

Έχω ανάγκη το χάδι σου. Έχω ανάγκη να νιώθω ότι ανήκω κάπου.

Είμαι από αυτές τις γυναίκες που δεν πρόκειται ποτέ να ζητήσω όλα αυτά. Δεν θα τα υπονοήσω καν, γιατί απλά θεωρώ δεδομένο πως αφού είσαι στη ζωή μου, ξέρεις τις ανάγκες και τις αδυναμίες μου. Και είναι πολλές. Είμαι ας πούμε, ανασφαλής. Θέλω τόση σημασία για να πιστέψω αυτά που μου λες που μπορεί να γίνομαι κουραστική. Αν τα πιστέψω όμως και νιώσω σιγουριά κοντά σου, να είσαι σίγουρος ότι θα περάσουμε καλά. Επίσης θυμώνω εύκολα. Και δεν το δείχνω. Απλά έρχεται η ώρα που ξεσπάω. Και καλά κάνεις να μην είσαι κοντά.

Επίσης θεωρώ δεδομένο ότι ξέρεις πως έχω ανάγκη να χέρια σου να είναι μπλεγμένα ανάμεσα στα δικά μου. Έχω ανάγκη τη στιγμή που είμαι ευάλωτη να μην πεις τίποτα. Να μην υποσχεθείς τίποτα. Μόνο να με κρατήσεις ασφαλή μέσα στην αγκαλιά σου. Να κοιμηθούμε αγκαλιά, να μπερδευτούν τα όνειρα μας…

Και το πρωί θα σε ξυπνήσω με δυο φιλιά. Μπορεί και τρία. Και θα σου ευχηθώ να έχεις μια υπέροχη μέρα. Και θα περάσω τη μέρα μου, παίρνοντας αποφάσεις που προσπαθώ να υλοποιήσω. Και το βράδυ, όταν συναντηθούμε, να πούμε τα νέα μας. Και να νιώσω στο βλέμμα σου ότι σου έλειψα. Όπως μου έλειψες εσύ.

Θέλω να με ακούς. Να με νιώθεις. Να με καταλαβαίνεις. Θέλω να είσαι παρών στη ζωή μου. Χόρτασα από ανθρώπους που ήταν εδώ και ήταν απών. Εδώ σε θέλω καρδιά μου. Ψυχή τε και σώματι.

Θέλω να μου πηδάς το μυαλό πριν καν απλώσεις το χέρι σου πάνω μου. Θέλω να γελάς, και να ζεις και να φλερτάρεις τη μέρα σου! Πολλοί θα βρεθούνε να σου πούνε ότι είμαι αναίσθητη. Εσύ να ξέρεις όμως ότι δεν είμαι. Κάτω από τη μάσκα της αναισθησίας κρύβεται ένα πλάσμα που θέλει απλά να είναι δικό σου.

Θέλω να μου λες την αλήθεια σου. Και προσοχή. Δεν θέλω να διανοηθείς να θες να φύγεις και να μένεις, απλά για να μη με πληγώσεις! Μην ανησυχείς. Έχω τα κότσια να προχωράω και χωρίς εσένα. Εκπαιδεύτηκα για αυτό. Γεννήθηκα έτοιμη να προχωρώ!

Και μη ξεχάσεις ποτέ. Όσο ανεξάρτητη και να είμαι, θέλω πάντα, μα πάντα, να με κάνεις να νιώθω ότι ανήκω σε σένα και συ ανήκεις σε μένα. Κτητικό; Έτσι είμαι γω και ούτε μπορώ, ούτε και θέλω να αλλάξω… Έτσι είμαι γω.. να σε ονειρεύομαι πια, δεν είναι αρκετό.